Tag: marathi kavita

ओळखीची प्रेमळ नजर
वेळप्रसंगी दगड होते
आयुष्याच्या अर्थाची धमनी
तेव्हा तिथेच थिजून जाते…

विचार केला वाईट घटनेचा
तर वेगवेगळे फाटे फुटत जातील
अर्थांच्या जाळ्यांनी
मनाचे गाभारे घुसमटत राहतील
खोटेपणाच्या मागेही
खरं असत उभ
मुक्त होऊन सगळ्यातून
कृती करत राहशील
तरच जगत राहशील

जेव्हा स्पर्श करतात
नाजूक फुलपाखरं
आणि हळूवार फुलतात
स्वप्नांची फुल
तेव्हा आतल्या काळोखातून
खेचणाऱ्या भूतांमुळे
स्वतःचीच भीती वाटते